Reklam
Reklam
Reklam
Ödemiş Kent Gazetesi

BİRLİKTE ÖLDÜRDÜK İNSANLIĞIMIZI

AYHAN DAYAN

AYHAN DAYAN

Çoğu zaman belki de eskiye duyulan çok yönlü özlemin sonunda dile getirilen bir söz vardır ve “Nerede o eski …” diye başlar. Bu cümlenin gerisini istediğimiz, daha doğrusunu işte o özlemini duyduğumu sözcüklerle tamamlayabiliriz.

Peki, nedir o çok özlemini duyduğumuz insanlığı öldüren? Örneğin sömürge düzeni öldürüyor insanlığı. Ayrımcılık, renk, ırk, din, dil ayrımı öldürüyor. Siyasette son dönemlerin kirli yüzü ötekileştirme öldürüyor örneğin. Sosyal medya öldürüyor. Daha fazla para kazanmak, daha fazla mal sahibi olma ihtirası öldürüyor insanlığı. Önceden bende olan akrabamda, dostumda, arkadaşımda, komşumda olsun anlayışı vardı. Şimdiyse yerini ‘hep bana, hep benim olsun’lar aldı. Bu bağlamda insan ilişkilerinde insan ister istemez eskiyi özlüyor. O katışıksız, saf, çıkarsız, doğal olanı…

“İyileri aptal sandığımız yerde yitirdik insanlığımızı.” diyor bir yazar. Kısa, öz ve bir o kadar da net…

Önce insana bakalım. İnsan nedir? İyiliği kadar taşlanan, merhameti kadar dışlanan, kulluğu kadar da sınanan yaratılmışların en üstün, en karmaşık varlığıdır insan.

Olayda bir de asla yadsınamayacak sosyal medyanın etkisi var. Bununla birlikte, toplumda gerçekleşen en ufak olumsuz olayda, sosyal medyada milletimizi kötülemek için sıraya girenleri görüyoruz.

Aslında özümüze bir yabancının saptamasıyla göz atacak olursak şöyle anlamlı bir örneği verebiliriz: Milletimiz, tarihi ve kültürel mirası gereği, dünyanın en erdemli milletlerindendir. Karl Marks, Osmanlı-Rus harbine ilişkin yazdığı bir mektuptaşöyle diyor:

“İki nedenden dolayı, en kararlı biçimde Türklerden yana tavır almaktayız. Birincisi, Türk köylüsünü ve Türk halk kitlesini inceledik. Türklerin kesinlikle ‘Avrupa’daki köylülüğün en becerikli ve erdemli temsilcisi’ olduğunu gördük.”

Oysaki günümüzdeki acı ama gerçek olan durum şu:

O doğal davranışlı köylümüz bile ne yazık ki kapitalist düzenin içine doğrudan dalınca, insanlıktan yavaş yavaş uzaklaştı.

Bitkileri seven insanları da sever, hayvanları seven insanları da sever. Hem bunları hem insanları seven doğru olan, güzel olan her şeyi sever. Etrafınızda “Ben çiçeği hiç sevmem.” ya da “Ben hayvanları hiç sevmem.” diyen birine rastlarsanız eğer o kişi hakkında belki ön yargılı olacak ama insanları da insanlığı da sevmediği düşüncesine rahatlıkla varabilirsiniz. Bu tür kişilerin sevdikleri bir tek kişi kalır geriye -ki o da şüpheli- kendisi… Bencilliği…

Kısaca günümüzde acı ama bir o kadar da gerçek olan şu:

Yıllardır espri yapmak için kullanılan ‘insanlık ölmüş’ lafı çağımızı anlatan, durumları özetleyen, karanlık gerçekliğimize dönüştü. İnsanlık öldü ve bizler de insanmış gibi yaşamaya mahkûm edildik.Kendimizi bencilce, her konuda ‘ben’ olmaya, ‘ben’ yapmaya mahkûm edince işte o zaman birlikte öldürdük insanlığımızı. Ne yazık ki başucuna oturup ağlayamaya bile zamanımız yok. Başımız sağ olsun.

BU KONUYU SOSYAL MEDYA HESAPLARINDA PAYLAŞ
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ